Biologia
Samice składają do 800 pomarańczowych jaj na spodniej stronie liści ziemniaka. Wylęgające się larwy są pękate, wydłużone, różowe, z wiekiem przybierają pomarańczową barwę. Żerują na liściach ziemniaka, ogałacając nieraz całkowicie rośliny. Przepoczwarzenie następuje w glebie. W ciągu roku mogą się rozwinąć 2-3 pokolenia. Jednym z jej naturalnych wrogów jest bażant łowny zjadający larwy stonki ziemniaczanej.
Szkodliwość
Szkodliwość wynika z jej dużej żarłoczności, wysokiego współczynnika rozmnażania (1:400), stosunkowo niedużego oporu środowiska (choroby, szkodniki itp.) i skłonności do uodporniania się na niektóre substancje aktywne. Przy optymalnej dla rozwoju owada temperaturze (25-280C) stopień żerowania larw i chrząszczy skorelowany jest z ich stadiami rozwoju, i tak np. w ciągu dnia jeden osobnik potrafi zniszczyć od 0,5 do 12 cm powierzchni blaszki liściowej łęcin. Stonka ziemniaczana należy zatem do szkodników powodujących, w korzystnych warunkach agrometeorologicznych, duże straty w plonach.
Profilaktyka
Aby nie dopuścić do zagrożenia plonów należy bezwzględnie przestrzegać kanonów prawidłowej ochrony roślin, co wyrażać się powinno m.in. przemiennym stosowaniem insektycydów w odniesieniu do grup chemicznych i ich adekwatnym do realiów panujących na plantacjach doborze.
Występowanie
- Pola uprawne ziemniaków