Biologia

Ubarwienie ciała myszy polnej jest płowo-szare albo żółtobrązowe z czarną pręgą wzdłuż kasztanowego grzbietu, podbrzusze białawe i wyraźnie ograniczone od boków. Ma bardzo małe uszy, co odróżnia ją np. od myszy leśnej. Długość ciała z głową osiąga 10-12 cm, a ogona 6,5-8,5 cm. Masa jej ciała wacha się od 15 do 39 g. Rozmnaża się trzy do czterech razy w roku, wydając po 5-6 (do 9) sztuk młodych w każdym miocie. Potomstwo osiąga dojrzałość płciową po 2 miesiącach. Żyje do 1,5 roku. Mysz polna występuje w całej Polsce. Zasiedla brzegi lasów mieszanych i zarośli, parki, ogrody, łąki i pola uprawne. Gniazda chętnie zakłada w glebie wilgotnej i żyznej. Jesienią przenosi się do stogów ze zbożem, do stodół, do kopców ziemniaków, buraków i innych warzyw korzeniowych. Mysz polna kopie nory proste i dość długie, stosunkowo płytkie i słabo rozgałęzione.

Szkodliwość

Wiosną i wczesnym latem odżywia się zielonymi częściami wielu roślin ozdobnych, wschodami traw i zbóż. Latem zjada owady, owoce, rośliny warzywne, jagody i nasiona. Jesienią i zimą żywi się ziarnem zbóż, korą drzew, przechowywanymi w kopcach bulwami i korzeniami.