Biologia

Nornik polny dorasta do 9-11 cm, charakteryzuje się krótkim ogonem – do 3,5 cm, żółto szarym ubarwieniem na grzbiecie i jasno szarym na brzuchu. Żyje w płytkich podziemnych norach, które buduje w miejscach nasłonecznionych i wilgotnych, z dużą ilością soczystej roślinności. Otwory do nor łączą wydeptane ścieżki, po których norniki przebiegają. Norniki są bardzo płodne – w sprzyjających warunkach samica może rodzić co miesiąc 8-12 młodych. Żywią się głównie soczystą, niskokaloryczną paszą.

Szkodliwość

Nornik polny szczególnie duże szkody powoduje w sadach i szkółkach jesienią i zimą. Poruszając się pod śniegiem dociera do pni drzew i ogryza korę do wysokości pokrywy śnieżnej. Około 25% uszkodzonych drzew ginie. Matecznikami nornika są wieloletnie plantacje: lucerny, koniczyny i traw, z których gryzonie przenoszą się na zasiewy roślin rolniczych, warzyw i sadów. Z tych względów najbardziej narażone na szkody są uprawy sąsiadujące z roślinami wieloletnimi.

Występowanie

• Plantacje lucerny, koniczyny i traw
• Rośliny rolnicze
• Warzywa